Van Junk tot Levenskunstenares.
Het begon met een boek, de grote verandering in mijn leven.
Het was in het jaar 2000. Ik was net terug van mijn reis naar Iran. Drie maanden had ik daar verbracht. Een onvergetelijke reis waar ik geinteresseerde, warme mensen heb ontmoet en wat tevens een van de zwaarste therapien was die ik mezelf ooit heb aangedaan.
Ik zat weer in mijn kippewagen, zoals ik het noemde.
Ik verkocht drie keer per week halve kippen, patat en salades.
Ik woonde sinds jaren in Duitsland en bestond zolang ik kon denken
uit pijn. Lichamelijke pijn, die voortkwam uit niet verwerkte, diep zittende zielepijnen. Ik noemde het altijd de vliegende pijn.
Want was het op een plek verdwenen, kwam het op een andere plek weer in een andere vorm tevoorschijn. Als klein kind had ik al heel jong last van oorontstekingen, zodat met anderhalf jaar mijn amandelen eruit gehaald werden. Desondanks bleef ik met oorpijnen lopen tot het moment dat ik het huis verliet met zestien jaar.
Nu begrijp ik pas, dat de oorzaak het geschreeuw en gevloek van mijn vader waren. Met zes jaar kreeg ik een bril, omdat ik altijd hoofdpijn had En zo ging dat verder in mijn leven.
Ik liep al sinds mei 1990 met krukken, want nadat ik mijn ex-echtgenoot om alimentatie had gevraagd, gooide hij me door de keuken, waardoor ik een scheur in een tussenwervel opliep en de volgende dertien jaar met zenuwontstekingen, of een verlamdheid in de linkerhelft van mijn lichaam moest leven. Daar ik alle mogelijke medicijnen al had uitgeprobeerd en dagelijks was aangewezen op, wat mijn dokter noemde, een soort van morfinedruppels, die op den duur ook niet meer hielpen, was de stap naar het gebruik van zogenaamde illegale drugs, niet zeer groot. Mijn leven lang had ik geprobeerd het thema drugs te vermijden. Maar deze keer was het onontkoombaar.
Het was in het jaar 1996. Ik woonde sinds zeven jaar alleen met mijn kinderen en had amper de uitspraak gedaan tegenover mijn oudste dochter:'Ik betwijfel of ik ooit nog eens met een man onder een dak kan wonen'. toen er tegelijkertijd drie mannen in ons leven kwamen. Een vriend voor mijn dochter, een vriend voor mij en eentje voor mijn nichtje, die direct naast ons woonde, maar meestal bij ons was. Drie man in een klap. Drie man die alles namen wat ze in de vingers kregen en ik die geen idee had van wat voor drugs dan ook. Behalve die ik op recept kreeg. Met 42 jaar werd ik oma en rookte tevens mijn eerste joint. Een jaar later snoof ik mijn eerste lijntje heroine.
Die eerste keer zal ik nooit vergeten. Het was in de huwelijksnacht van mijn oudste dochter. Mijn leven lang had ik uitsluitend in mijn hoofd geleefd. Omdat ik was opgegroeid in een gezin waar misbruik en verraad het thema waren en ik daardoor mijn lijf beschouwde als iets wat iedereen behoorde, behalve mezelf, had ik er ook niet veel mee te maken. Ik had er dus ook nooit van genoten en het veiligste was, mezelf lelijk te voelen. Schoonheid kan gevaarlijk zijn, dus als iemand me een complimentje maakte over mijn uiterlijk, was ik verdrietig en voelde me in de maling genomen. Ik was lelijk, punt uit.
Ik snoof mijn eerste lijntje en kon voor het eerst van mijn leven kotsen, heerlijk. Mijn hele verleden kon ik zomaar uitkotsen.
En voor het eerst van mijn leven was ik zonder pijn.
Geen lichamelijke pijn, geen zielepijn. En ik voelde mijn lijf, ik kon voor het eerst in mijn leven mijn sexualiteit genieten.
Ik wil hier beslist geen reclame maken voor het gebruik van heroine. Ik wil alleen graag dat de mensheid stopt met oordelen.
Voor mij was het een hele belangrijke en tevens hele zware ervaring in mijn leven. Ondanks dat ik dagelijks heroine nam om te kunnen functioneren, ging ik nooit helemaal verloren in deze wereld.
Net zo min ging ik verloren in al die andere werelden, die ik in dit leven bezocht en ervaren heb. Ik heb het spul nooit zelf gekocht en nam het ook nooit alleen.
In het jaar 2002 ben ik terug gegaan naar Nederland, nadat ik
met een jaar onderbreking, twintig jaar in Duitsland had verbracht. Ik besloot dat het genoeg was geweest en begon mijn lichaam te reinigen. Natuurlijk moest ik eerst door de vier verschrikkelijkste dagen en nachten heen toen ik met de heroine stopte.
Het is alsof je alle pijnen die je met de drugs hebt verjaagd, allemaal in een keer voor je raap krijgt. Je ligt werkelijk te verrekken in je bed. Je kunt absoluut niet slapen en heb je het geluk, dat je toch een beetje wegdoezeld, wordt je wakker in een drijfnat bed. Je lakens zijn nat, je kleding is drijfnat, want je zweet als een gek, terwijl je het van binnen sterfenskoud hebt.
Je hebt een ongelooflijke pijn in je botten. Het trekt door je armen en benen en je kunt niet stil liggen. De koningin van de drugs verlaat je bloed en je hebt het gevoel dat je eigen ziel je in de steek laat. Maar op Methadon te blijven hangen de rest van je leven is tenslotte ook geen oplossing. Dus ogen dicht en er dwars doorheen. Hetzelfde proces had ik tenslotte al achter de rug met alcohol en tranquilisers. Dus zo heel erg nieuw was het niet, alleen veel harder.
En dit moest ik me meermaals aandoen.
Een jaar lang reinigde ik mijn lichaam door het drinken van 6 tot 8 liter water per dag. Alsof dat nog niet genoeg was, stond er ook nog elke avond een pot reinigingsthee te pruttelen op de tafel. Ik leefde hoofdzakelijk op brood met kaas. Om mijn geest te reinigen, schreef ik in dat jaar ca. 500 gedichten. In totaal verloor ik 12 kilo aan gewicht in hetzelfde jaar. Ik had dus mijn binnenste naar buiten gekeerd. Het begon allemaal met een boek. Een boek wat ik van een vriendin kreeg. Dank je wel , lieve Heidi.
Der Weg des Kuenstlers, heette dat boek. Het was een werkboek voor een periode van drie maanden. Iedere week moest ik een stukje lezen en dan moest ik mijn huiswerk doen. Eerst alle negatieve input verwijderen die je je leven lang krijgt. B.v. als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje. Wie weet, misschien ben ik wel als goudstuk geboren. Daarna begon ik mijn dromen uit te graven en grenzeloos te wensen wat ik werkelijk wilde. Daar zat ik in mijn kippewagen, vlijtig mijn dromen op te schrijven. Ik dacht er helemaal niet over na of ze ooit werkelijk uit zouden komen. Het was gewoon heerlijk om met dat boek te werken en me voor te stellen dat ik zou leven in een land waar het altijd voorjaar is.
Ik wenste dat ik kunstenares zou zijn en ik wilde schilderen en tekenen en dansen en muziek maken.
Vooral wilde ik graag gewoon gelukkig zijn en zonder pijn.
Uit de vele gedichten die ik schreef in het jaar 2003, wat ik mijn transformatiejaar noem, zijn uiteindelijk drie dichtbundels ontstaan. Het idee ontstond, om die dichtbundels op cd in te spreken.
Ik sprak hierover met een vriendin en ze wist wel iemand die een studio had thuis en ze gaf me het telefoonnummer van die persoon. Ik belde hem op en vertelde mijn wens. Op 31 januari 2004, de 99e verjaardag van mijn vader, als hij nog in leven was geweest, sprak ik mijn eerste cd in, onder muzikale begeleiding van een man die ik niet kende, maar die wel dezelfde naam droeg als mijn vader, Henk.
Mijn vader was aan longkanker gestorven toen ik 17 was en ik heb hem samen met mijn broer op zijn sterfbed begeleid. Achteraf begrijp ik pas, dat deze zware ervaring, mijn kans was om met mijn vader in vrede te komen. Want wat er ook gebeurt is, als je op zo'n moment, een mens zo ziet lijden, dan voel je, aan het eind is er alleen nog maar Liefde.
Met het tekentalent van mijn vader wilde ik nooit iets te maken hebben, dus zei ik altijd dat ik niet kon tekenen. Ik probeerde het niet eens. Maar die bewuste avond, nadat ik mijn eerste cd had ingesproken, onder de titel: 'Mijn duistere weg naar Het Licht' , veranderde dat op slag. 's Nachts om een uur of half drie, kwam ik doodmoe thuis. Het was een heel emotioneel gebeuren geweest, want op die cd stonden al mijn geheimen. Al die dingen waar ik mijn leven lang over had gezwegen, alle opgelegde geheimen, alles had ik eruit gegooid. Maar in plaats van mijn bed in te duiken, begon ik te tekenen. Ik begon te tekenen met krijt, zoals mijn vader altijd deed. In tien dagen tijd, maakte ik mijn eerste vijftien tekeningen.
Ik zei tegen mijn vader, doe je een beetje rustig aan met me, ik moet ook nog slapen af en toe.
Nadat ik mijn tweede cd had ingesproken, onder de titel: ' Een geschenk, waar ik mijn leven lang aan denk.', schreef ik 17 engelse teksten midden in de nacht.
Na de derde cd:' Gevleugeld kind' , begon ik met schilderen.
Poezie schreef ik al sinds ik met 16 jaar mijn ouderlijk huis had verlaten, nadat ik het zwijgen had verbroken. Mijn tekeningen en schilderijen zijn voor mij dan ook, poezie in kleur.
Want voor poezie heb je altijd nog een taal nodig, maar kleuren
zijn de taal van het hart die door iedereen begrepen wordt.
Tijdens mijn reinigingsjaar ben ik ook gestopt met het eten van vleesproducten. Niet omdat ik zo graag vegetarier wilde wezen
en ik weet niet eens of ik dat wel ben, maar gewoon omdat ik
beter begon te ruiken en vast stelde, dat vlees voor mij gewoon stonk. Een stuk kadaver, onmogelijk om nog in mijn mond te stoppen. Ik kreeg er een afneiging tegen.
Tijdens dit jaar moest ik mezelf iedere keer weer kielhalen,
zoals ik het graag noemde. Heel diep in mezelf moest ik de oude pijnlijke herinneringen ophalen, de pijn doorleven, om het vervolgens los te kunnen laten. Omdat ik de kracht op kon brengen door mijn verleden te gaan, verloor ik langzaam maar zeker ook al mijn lichamelijke pijnen.
Het gekke was, dat ik altijd gedanst heb.
Tijdens het dansen voelde ik geen pijn. Ik kreeg altijd weer te horen, dans toch niet, dan heb je morgen weer pijn.
Ik zei dan, nou en, die pijn heb ik toch wel, of ik nu dans of niet. Dan dans ik liever en geniet die momenten.
In totaal was het een proces van 15 jaar, waarin ik mijn lichaam genezen heb, door nooit op te geven, altijd naar antwoorden en alternatieven te zoeken. En vooral naar me Zelf te luisteren.
Die dag in Holland zal ik nooit vergeten.
De pijn was weer eens onverdraaglijk. Maar ik had besloten geen medicijnen of andere drugs meer te nemen. De ademtherapie die ik drie jaar gevolgd had om anders met mijn pijn om te kunnen gaan, maakte het wel iets verdraaglijker, maar was toch niet de oplossing op dat moment. Mijn lijf deed weer eens waar het zin in had en ik werd kwaad. Ik zei tegen mijn zoon, vandaag ga ik door mijn pijn heen fietsen. Hij kwam mee. Zeven uur waren we onderweg op onze fietsen en de volgende dag nog eens vier uur.
Toen deed mijn hele lijf zo zeer, dat ik niet meer wist waar de pijn vandaan kwam, maar ik had gewonnen. Mijn krukken heb ik weg gegooid en besloten dat ik ze nooit meer wilde zien, al moest ik op mijn knieen gaan. Ik las laatst een spreuk van iemand die zei, als je wilt genezen, moet je eerst je krukken weg gooien.
Ik dacht alleen maar, hoe waar, hoe waar. De beslissing dat je gaat genezen, is de eerste stap naar je genezing.
Maagzweren, nierbekkenontstekingen, jarenlange zware migraine aanvallen. Om van mijn rugletsel te zwijgen. Het was een lange, zware weg. Maar ik ben hem gegaan. Mijn lichaam is gezond, mijn zielepijn verdwenen. Ik heb mijn innerlijke rust gevonden.
Het is nu 2008. Om precies te zijn, 16 december, mijn 54e verhaardag en het geschenk aan mezelf is, dat ik nu eindelijk de moed heb mijn ware gezicht te laten zien.
Ik leg mijn laatste masker af en sta op uit mijn graf,
heb ik ooit in een gedicht geschreven. En zo voelt het ook.
In april 2007 is mijn moeder overleden, nadat ze 13 jaar niet met me gesproken had. Ze kon de waarheid in mijn ogen niet verdragen. Mijn zoon bracht me het bericht van het overlijden van mijn moeder. In dezelfde nacht schreef ik 15 songs, Songs, waarin ze met me praat. Zoveel gedichten heb ik geschreven in mijn leven en ook songs. Nooit had ik er een melodie bij. Sinds de dood van mijn moeder, krijg ik songs met melodie en al geleverd. Ik zeg altijd, ik heb een wat langere antenne misschien en mag allerlei mooie geschenken ontvangen, die ik de mensheid verder geef. Sinds mijn ouders weer samen zijn heb ik de poezie en de melodie.
Sinds 2005 ben ik thuis op Tenerife, het eiland der eeuwige lente.
Als je in je dromen durft te geloven, komen ze uit, werkelijk waar.
Aagje Fatima Fama
bron: .punt.nl | 
